Er is een fase in mijn verhaal die bijna niemand kent. Het is niet de fase van STEILISH, het merk dat nu in de winkels ligt. Het is de fase ervoor. En volgens mij is het de fase die me het meeste heeft geleerd.
Mensen denken dat ik met STEILISH meteen wist wat ik deed. Maar daarvoor heb ik al een keer geprobeerd om een eigen merk te bouwen. En dat liep helemaal stuk.
Ik vertel het zonder schaamte, gewoon nuchter. Ik investeerde veel. Productie, voorraad, alles wat ik dacht nodig te hebben om serieus te starten. En op een gegeven moment stond ik vast. Het geld was op om nieuwe producties te draaien, en ik had eigenlijk ook gewoon te weinig kennis over de juiste stappen. Ik deed dingen in de verkeerde volgorde, zonder dat ik dat doorhad.
Dat is volgens mij het moment waarop veel mensen stoppen. Je hebt dan twee opties. Je concludeert dat ondernemen niks voor je is, en je stopt. Of je zoekt uit wat je nu wél kunt doen met waar je staat. Ik koos voor het tweede, al voelde het in het begin niet als een keuze. Het voelde meer als: ik moet iets, want stilstaan kan niet.
Wat ik toen deed was dropshippen. Niet als plan B waar ik blij mee was, maar als de meest logische volgende stap. Ik kon op dat moment niet nog een keer groot investeren. Dus ging ik op zoek naar een manier om wel te verkopen, te leren, en geld te verdienen, zonder dat ik weer een dure voorraad nodig had.
Dropshippen heeft voor sommige mensen een vervelende bijklank, en dat snap ik. Je hebt mensen die er rommel mee verkopen. Daar heeft het woord zijn slechte naam aan te danken. Ik koos voor de nette manier. Producten van goede kwaliteit, eerlijke verwachtingen, klanten netjes te woord staan. Ik wilde niet snel iets aansmeren. Ik wilde gewoon weer overeind komen, en het dan goed doen.
Die periode leverde me precies op wat ik had gemist in mijn eerste poging. Ik leerde wat ik de eerste keer niet wist. Hoe je een product verkoopt, hoe advertenties echt werken, in welke volgorde je dingen moet doen. Niet in theorie, maar omdat ik het gewoon elke dag deed.
En naast die kennis kwam er iets anders terug. Ruimte. Niet alleen financieel, al hielp dat. Vooral ruimte in mijn hoofd. Ik wist weer wat ik aan het doen was.
Toen ik opnieuw begon aan een eigen merk, was het een ander soort begin. De tweede keer wist ik wat ik deed. Ik had kennis, ik had een team om me heen, en ik had vooral mezelf weer vertrouwen gegeven dat ik dit kon, ook na die eerste mislukking. Dat werd STEILISH.
De volgorde die ik nu meegeef, is dan ook niet "begin nooit met een merk." Het ligt iets genuanceerder. Ik zeg niet dat je het niet mag proberen. Ik zeg wel: als het misgaat, is dat geen bewijs dat het niks voor je is. Het is een teken dat je iets mist, kennis, ervaring, een aanpak. Zoek dat op, en probeer het daarna opnieuw. Dat is wat ik heb gedaan.
Het is geen rechte lijn, geef ik toe, en dat hoeft volgens mij ook niet. Ik had liever gehad dat iemand me dit van tevoren had verteld. Dat vastlopen niet het einde is. Dat het soms juist het moment is waarop je gaat leren wat je echt nodig had.