Er is een stuk van mijn verhaal dat bijna niemand kent. Het is niet het stuk van STEILISH, het merk dat nu gewoon in de winkel ligt. Het is het stuk ervoor. En eerlijk? Het is het stuk waar ik het meest van heb geleerd.
Mensen denken vaak dat ik met STEILISH meteen wist wat ik deed. Maar voor STEILISH heb ik al eens geprobeerd een eigen merk te bouwen. En dat liep helemaal stuk.
Ik vertel het zonder schaamte. Ik stak er in één keer al mijn geld in: productie, een grote bestelling producten, alles wat ik dacht nodig te hebben om serieus te starten. En toen stond ik vast. Het geld was op, en ik wist niet wat de juiste volgende stap was. Ik deed alles in de verkeerde volgorde, zonder dat ik dat doorhad.
Dit is het punt waarop de meeste mensen stoppen. Je hebt dan twee opties. Je zegt tegen jezelf: zie je wel, ondernemen is niks voor mij. Of je zoekt uit wat je wél kunt doen met waar je nu staat. Ik koos het tweede. Al voelde het toen niet als kiezen. Het voelde als: ik moet iets, want stilstaan kan niet.
Wat ik toen deed, was het omdraaien. Niet eerst duizenden euro's investeren en dan maar hopen dat het verkoopt. Eerst leren verkopen, met producten waar ik niet eerst een grote bestelling voor hoefde te doen. Pas geld uitgeven als iets zich had bewezen.
Het was niet de droom. Maar het was wel precies wat ik nodig had. En ik deed het netjes: goede producten, eerlijke verwachtingen, klanten gewoon serieus nemen. Ik wilde niemand iets aansmeren. Ik wilde overeind komen, en het daarna goed doen.
Die periode gaf me alles wat ik bij mijn eerste poging had gemist. Hoe je een product verkoopt. Hoe advertenties echt werken. In welke volgorde je dingen doet. Niet uit een boekje, maar omdat ik het elke dag gewoon deed.
En er kwam nog iets terug. Ruimte. Niet alleen op mijn rekening, al hielp dat. Vooral in mijn hoofd. Ik wist weer wat ik aan het doen was.
Toen ik daarna opnieuw aan een eigen merk begon, was het een ander soort beginnen. Ik had kennis. Ik had mensen om me heen. En ik had mezelf bewezen dat ik het kon, ook na die eerste mislukking. Dat werd STEILISH.
Als jij nu ergens een idee hebt liggen en je durft niet, omdat je bang bent dat het mislukt: dit is wat ik je wil meegeven. De volgorde maakt het verschil. Ik zeg niet: begin nooit. Ik zeg: begin op een manier waarbij een misser je niet meteen alles kost.
Eerst klein bewijzen dat mensen het willen. Dan pas groot investeren. Dat is de volgorde die ik de eerste keer niet kende, en die alles anders maakte toen ik hem wel kende.
En als het bij jou al eens is misgegaan: dat is geen bewijs dat het niks voor jou is. Het is een teken dat je toen iets miste. Kennis, ervaring, de juiste volgorde. Dat kun je ophalen. Dat heb ik ook gedaan.
Het is geen rechte lijn geweest, en dat hoeft ook niet.
Ik had alleen gewild dat iemand mij dit vooraf had verteld: vastlopen is niet het einde. Soms is het precies het moment waarop je leert wat je al die tijd nodig had.