Iedereen denkt dat er zo'n moment bestaat. Eén avond waarop je alles omgooit. Eén gesprek dat je leven verandert. Bij mij was dat moment er niet. Mijn moment begon op de dag dat ik afstudeerde, met een diploma in mijn handen waar ik niet blij van werd.
Ik heb tandheelkunde gestudeerd. Op papier klopte alles. Een afgeronde studie, een vak, zekerheid. Mijn omgeving was trots. En ik stond daar en voelde vooral: dit is het niet. Dat voelde ik eigenlijk al voordat ik klaar was.
Misschien ken je dat gevoel. Er is niets mis. Je hebt niets te klagen. En juist daarom durf je het bijna niet hardop te zeggen. Mijn omgeving zag een meisje met een diploma en een toekomst. Ik zag iemand die het juiste deed en zich er niet thuis bij voelde. Die twee dingen tegelijk laten bestaan, dat is het moeilijke.
In plaats van één grote keuze te maken deed ik wat de meeste mensen doen: ik bleef zoeken binnen de lijntjes. Steeds een andere baan, steeds op zoek naar iets dat me wél zou uitdagen. En elke keer hetzelfde patroon. De eerste maanden voelde het als de oplossing. En dan wist ik het weer: dit is het niet.
Achteraf zie ik wat al die banen gemeen hadden. Het waren allemaal plekken waar ik paste in het plan van iemand anders. Ik heb altijd hard gewerkt voor mijn doelen. Maar het waren steeds doelen die iemand anders voor mij had bedacht. Ergens wist ik: ik wil iets van mezelf. Ik had er alleen het woord nog niet voor.
Het besef was er dus al jaren. De beslissing kwam pas toen er iets concreets op mijn pad kwam. Toen ik voor het eerst echt zag hoe online ondernemen werkt, viel er iets op zijn plek. Ik wist het meteen: dit is mijn kans om mijn eigen leven vorm te geven.
Het was geen ingewikkelde gedachte. Het was meer: oh, dit. Hier wil ik naartoe. Eindelijk had het gevoel dat ik al jaren meedroeg een richting.
Wat erop volgde was geen rechte lijn, en daar ben ik eerlijk over. Ik heb dingen geprobeerd die niet werkten. Het ging vaak mis. Maar de mislukkingen voelden anders dan vroeger. Vroeger dacht ik bij tegenslag: zie je wel, niks voor mij. Nu dacht ik: dit werkte niet, maar ondernemen is wel mijn pad. Dat verschil hield me op de been.
En dat is precies wat ik jou wil meegeven. Dat gevoel dat er meer in zit, dat je ergens niet helemaal past, dat komt vanzelf. Soms zit het er al jaren. De beslissing om er iets mee te doen is een aparte stap. En die komt meestal pas als er iets concreets op je pad komt. Trouwens: ik zeg steeds "ze" en "haar", maar er kloppen net zo goed mannen bij me aan met precies hetzelfde verhaal. Dat niet-passen trekt zich niks aan van wie je bent.
Dus als jij dit leest en je herkent het, je hebt iets goeds opgebouwd en je bent er toch niet helemaal thuis: er is niks mis met je. Je bent niet ondankbaar. Je weet heus wel wat je wilt. Je zoekt iets van jezelf, en je hebt het alleen nog niet gevonden.
Wat ik stiekem hoop? Dat dit verhaal voor jou dat concrete zetje is. Niet omdat ik denk dat ik dat voor iemand ben. Maar misschien lees je dit en denk je: ja, dit zit bij mij ook al veel te lang. En misschien is dat precies het moment om er eens iets mee te doen.