Mensen vragen me regelmatig hoe ik het lef vond om iets voor mezelf te beginnen. Hoe ik de stap heb genomen die zij overwegen maar niet zetten. Ik geef daar altijd hetzelfde antwoord op, en het is een antwoord dat de meeste mensen niet verwachten.
Ik had geen lef. Ik had één zinnetje. En dat zinnetje deed het werk dat ik zelf niet kon doen.
Het zinnetje was: wat als ik gewoon eens een keer begin. Niet groot. Gewoon begin.
Ik zei het op een vrijdagavond tegen mezelf. Niet als motiverende uitspraak. Niet om mezelf op te peppen. Gewoon als gedachte. Het was het soort zin dat je tegen jezelf zegt zonder dat je doorhebt dat je hem zegt.
Wat zo specifiek aan die zin was, snapte ik pas later. Hij bevatte 3 dingen die me tot dan toe hadden tegengehouden, en hij maakte ze alle 3 kleiner.
Het eerste was het uitstellen. Door "eens een keer" te zeggen, hoefde ik geen exacte dag te kiezen. Geen vrijdag waarop ik het echt zou doen. Geen maandag waarop ik met mijn nieuwe leven zou beginnen. Gewoon ergens, een keer.
Het tweede was de schaal. "Niet groot" haalde het hele idee weg dat ik meteen een merk moest bouwen of een onderneming moest starten. Het kon ook iets kleins zijn. Iets dat in een avond paste. Iets waar ik geen €10.000 voor nodig had.
Het derde was de actie. "Gewoon begin" was niet "zet een grote stap". Het was niet "neem ontslag". Het was niet "spring in het diepe". Het was de meest minimale actie die ik me kon voorstellen.
Wat ik daarna deed was geen dapperheid. Ik kocht een domeinnaam. Dat kostte 9 euro en duurde 3 minuten. Daarmee was ik begonnen.
Het domein lag 3 maanden ongebruikt. Maar het bestond. En dat is voor mij het hele verschil tussen mensen die uiteindelijk iets bouwen en mensen die het laten bij goede ideeën in een notitieblok.
Bij ondernemen wordt vaak gedaan alsof er één grote stap is. Die ene avond waarop je je baan opzegt, of die ene maandag waarop je je bedrijf inschrijft. Bij mij was het niet zo. Bij niemand die ik ken die iets heeft gebouwd was het zo. Het zijn allemaal kleine stappen geweest, en de eerste was bijna belachelijk klein.
Wat ik nu doorgeef aan vrouwen die me via Instagram vragen hoe ze moeten beginnen, is precies die observatie. Niet "wees moedig". Niet "spring in het diepe". Wel: kies de kleinste mogelijke stap en zet die deze week.
Voor de een is dat een domein. Voor de ander een gesprek met een vriendin die het ook overweegt. Voor weer een ander een uur waarin je gewoon eens opschrijft wat je zou willen maken. Het maakt niet uit wat het is. Het maakt uit dat het deze week gebeurt en dat het niet groot is.
Dat is volgens mij het ding dat de meeste motivatie-content mist. Iedereen praat over grote stappen, grote dromen, grote sprongen. Maar grote dingen zijn eng. Daarom doen mensen ze niet. Kleine dingen zijn niet eng. Daarom kun je ze wel doen.
De zin uit die vrijdagavond is nu een soort interne mantra voor de momenten waarop ik vastloop. Als ik het overzicht kwijt ben, een nieuwe productlijn moet ontwerpen of een lastig gesprek moet voeren. Ik zeg het nog steeds tegen mezelf: wat als ik gewoon eens begin. Niet groot. Gewoon begin.
Het werkt nog steeds. Misschien is dat het echte geheim. Niet één keer beginnen. Steeds opnieuw.